ฝันแรก

ฝันแรก

เดิมทีเขาไม่ได้คิดจะบอกให้ใครรู้ ความกลัดกลุ้มใจที่จู่ ๆ ก็ผุดขึ้นมาไร้สาเหตุแค่นิดหน่อย ไม่คุ้มค่าที่จะยกมาพูดด้วยซ้ำ

อีกอย่าง ตอนกลับมา แม้แต่เหอป่าวจงที่ติดตามเขามาตั้งแต่เด็กก็ยังดูไม่ออกว่าเขาผิดปกติ เขาเก็บงำความรู้สึกได้แนบเนียนเหมือนเคย พอถึงตำหนักฉุนเปิ่นก็เข้าไปสะสางงานในห้องหนังสือจนเสร็จ เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วยังกินของว่างไปอีกด้วย

จะมีก็แค่ตอนไล่หยางเกอเกอกลับไปนั่นแหละที่น้ำเสียงฟังดูกระด้างไปนิด จนเกือบจะหลุดพิรุธ

หยางเกอเกอน้ำตาคลอเบ้าเดินจากไป ใครจะรู้ว่าเฉิงเกอเกอกลับแหงนหน้าจ้องมองเขาอยู่นานสองนาน ทีแรกเขาคิดจะเย้าแหย่นางว่า “ทำไม ไม่เจอกันไม่กี่วันก็จำข้าไม่ได้แล้วหรือ” แต่ใครจะนึกว่านางกลับขมวดคิ้วขึ้นมาก่อน “องค์รัชทายาท ทำไมพระองค์ถึงปล่อยให้ตัวเองเหนื่อยโทรมขนาดนี้เพคะ”

อิ้นเหริงถึงกับชะงักไปเลยจริง ๆ

“เข้ามาพักข้างในก่อนเถอะเพคะ” นางดึงแขนเสื้อเขาแล้วพาเดินเข้าไปในห้องของนาง “ดูสิเพคะ พระองค์ดูหม่นหมองไปทั้งตัวเลย ต้องเหนื่อยสายตัวแทบขาดแน่ ๆ หม่อมฉันต้มชาตัวใหม่ไว้ด้วยนะเพคะ...”