เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 579
หลี่ซานเจียงก้มหน้า นำขนมเปี๊ยะวอลนัตชิ้นสุดท้ายใส่ปาก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นดูดเศษขนมที่เหลือในมือเข้าไป
เขาไม่ได้หิวเท่าไรนัก เพียงแต่ถูกแดดส่องผ่านกระจกรถมาตลอดทาง จึงอยากจะสูบบุหรี่สักมวนเหลือเกิน
ทว่ารถทัวร์คันนี้ นอกจากจะจอดรับผู้โดยสารชั่วคราวระหว่างทางแล้ว ก็ไม่ได้แวะพักที่จุดพักรถอย่างเป็นเรื่องเป็นราวเลย เล่นเอาหลี่ซานเจียงอัดอั้นจนน้ำตาเล็ดออกมา
ลุงซานเอาศีรษะพิงแขนของหลี่ซานเจียง หลับตาอ้าปาก เสียงกรนดังเป็นจังหวะจะโคน
เมื่อมีงานที่ทำเงินได้ พี่น้องเฒ่าทั้งสองรวมถึงหลิวจินเสียก็มักจะคอยดูแลช่วยเหลือหางานให้แก่กัน แน่นอนว่า ลุงซานมักจะเป็นฝ่ายที่ถูกดึงตัวไปร่วมงานเสียส่วนใหญ่
ทั้งสามคนมารวมตัวกันที่สถานีขนส่งผู้โดยสารทางไกล ตอนที่หลี่ซานเจียงทวงถามใบเสร็จค่าตั๋วรถเมล์ชานเมืองตอนขามากับลุงซาน ลุงซานบอกว่าลืมขอมา จึงถูกหลี่ซานเจียงด่าไปยกใหญ่
หมีเซิงนั่งอยู่ข้างหน้าหลี่ซานเจียง คนที่นั่งอยู่ข้างๆ คือกระเป๋ารถเมล์ อายุเกือบสี่สิบปี ที่มุมปากมีไฝเม็ดหนึ่ง เสียงดังลั่นเป็นอย่างยิ่ง พอเอ่ยปากทีไรก็ทำเอาสมองของหลี่ซานเจียงอื้ออึงไปหมด มีเพียงซานเผ้าเท่านั้นที่ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ
นอกจากตอนเก็บเงินแล้ว เวลาที่เหลือพี่สาวกระเป๋ารถเมล์ก็นั่งอยู่ข้างกายหมีเซิงตลอดเวลา ไม่ว่าจะเรื่องมีสาระหรือไร้สาระ ก็หาเรื่องชวนคุยไปเรื่อย
เมื่อพ้นวัยนั้นมาแล้ว ไม่ว่าชายหรือหญิงก็เหมือนกันทั้งนั้น พอเห็นคนหนุ่มหน้าตาดี ก็ชอบเข้ามาใกล้ชิดหยอดคำหวานใส่