เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 577
บทที่ 576
"พี่รุ่นเซิง เปิดประตูครับ"
"อืม"
รุ่นเซิงก้าวขึ้นหน้า ผลักประตูใหญ่ของบ้านบรรพบุรุษตระกูลหลิวให้เปิดออก
ในวินาทีที่ปลดผนึก ลมพัดอันสง่างามก็ปะทะเข้าสู่ใบหน้า ความสดชื่นมีชีวิตชีวาที่ซาบซึ้งถึงขั้วหัวใจพวยพุ่งออกมาด้านนอก แต่ถึงกระนั้น เจ้าก็ยังคงได้กลิ่นอับชื้นจางๆ ปะปนอยู่ดี
ภายในบ้านบรรพบุรุษมีค่ายกลใหญ่แห่งกระแสขุนเขาและสายน้ำหมุนเวียนถ่ายเท อีกทั้งยังมีเหล่าสิ่งชั่วร้ายพำนักอยู่เป็นเวลานานจึงไม่มีทางเงียบเหงาอ้างว้างเด็ดขาด ทว่าบ้านเรือนบนโลกดูเหมือนจะมีโรคประจำตัวร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง ขอเพียงไม่มีคนอยู่อาศัยเป็นเวลานาน ก็ย่อมต้องแปดเปื้อนความเสื่อมโทรมเก่าเก็บ
บางที นี่อาจเป็นอีกความหมายหนึ่งของคำว่า "คน"
สิ่งชั่วร้ายของทั้งสองตระกูลฉินและหลิว ในตอนที่พ่ายแพ้ต่อพญามังกร...หรือแม้กระทั่งก่อนหน้านั้น ความจริงแล้วพวกมันก็ได้ "ตาย" ไปแล้ว
สิ่งที่เรียกว่าการดำรงอยู่ มิได้หมายความว่ายัง "มีชีวิต" อยู่