เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 544
หมีเซิงสวมจีวรบางเพียงผืนเดียว ในช่วงกลางฤดูหนาวเดือนสิบสองเช่นนี้ จึงดูหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ
“ครับๆๆ ดีๆๆ คุณวางใจได้ ฉันไปแน่ ฉันไปได้ ใช่ๆๆ ต้องพาเขาไปด้วยแน่นอน!”
หลังจากหลี่ซานเจียงวางหูโทรศัพท์ รอยยิ้มบนใบหน้าก็หุบลง ยื่นมือไปดึงจีวรของหมีเซิง พลางด่าว่า
“เอ็งเป็นบ้าไปแล้วหรือ สวมแค่นี้ ไม่หนาวตายหรือไง”
หมีเซิง “ไม่หนาวหรอกครับ”
นับแต่เข้าสู่ทางมาร เขาก็ไม่นับว่าเป็นคนปกติแล้ว ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่าในเวลาต่อมาได้รับพุทธคุณมหาศาลของผู้อาวุโสหลี่ในศาลเจ้าเจินจวิน แล้วกลับไปดูดซับอาจารย์ในชั้นล่างทั้งสามชั้นของวัดชิงหลงจนหมดสิ้น
หมีเซิงในยามนี้ ก็เหลือเพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกที่ยังดูเหมือนคนอยู่บ้างเท่านั้น
หลี่ซานเจียงยกมือขึ้น เขกหัวโล้นของหมีเซิงติดๆ กันหลายโป๊ก
“โป๊ก! โป๊ก! โป๊ก!”