เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 533
บทที่ 532
อาหลีมองดูสภาพของเสวียนเจิน ปลายนิ้วลูบกระเป๋าช่องที่ใส่ภาพวาดในเป้เดินป่าเบาๆ
พอกลับถึงบ้าน ภาพนี้ก็ไม่ต้องแก้อีก สามารถสอดเข้ากรอบสมุดภาพของตนได้โดยตรง
เด็กหญิงในยามนี้ มีแววตาอ่อนโยน เต็มไปด้วยความรู้สึกสบายใจราวกับคนย้ำคิดย้ำทำที่ได้รับความพึงพอใจ
ทว่าในสายตาของหลี่จุยหย่วน ฉากนี้บ่งบอกว่าสภาพของเสวียนเจินในปัจจุบัน ย่ำแย่ถึงขีดสุด
เพราะเสวียนเจินเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับหน้าตาภาพลักษณ์มาก นี่เป็นโรคร่วมของพวกที่เชี่ยวชาญการเสแสร้งปลอมตัว พวกเขาจะหวงแหนตัวตนจอมปลอมชั้นนั้นเป็นที่สุด ตราบใดที่ยังมีทางเลือก เสวียนเจินจะไม่มีทางเผยด้านที่เป็นสิ่งชั่วร้ายออกมาอย่างหมดเปลือกเช่นนี้เด็ดขาด
ราวกับมือคู่นั้น ได้ปัดขยับอีกครั้งในความคลุมเครือ วาดงูเติมขาก่อน แล้วค่อยตัดทอนความซับซ้อนให้เรียบง่าย กระทั่งในเวลาที่มันเห็นว่าเหมาะสม จึงบันดาลให้ทุกสิ่งหวนคืนสู่จุดเริ่มต้น
นี่คือรสนิยมของเต๋าแห่งสวรรค์ที่หลี่จุยหย่วนสรุปออกมาได้
ไม่ว่าจะเป็น ‘แนวปฏิบัติในการเปิดเส้นทางแม่น้ำ’ ในช่วงแรก หรือ ‘คัมภีร์ลับจุยหย่วน’ ในปัจจุบัน คำคำนี้ต่างก็ปรากฏขึ้นซ้ำๆ เพราะมันไม่ได้เป็นเพียงแค่รสนิยม หากแต่เป็นการสะท้อนกฎเกณฑ์ชนิดหนึ่ง ไร้ร่องรอยการแทรกแซงโดยตรง แต่เมื่อเหลียวมองภาพรวมทั้งหมด กลับสามารถเคี้ยวเอื้องลิ้มรสความหมายอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของมันออกมาได้