กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 524
บทที่ 523
“ใครกัน ที่กำลังคำนวณอนุมานข้า”
เสียงแหบชราพึมพำกับตนเอง
ฝ่ามือแห้งกรังยื่นออกไปข้างหน้า คล้ายกับกำลังคว้าจับความว่างเปล่าที่ไร้ตัวตนไว้กำมือหนึ่ง
ดวงตาที่ซ่อนอยู่ลึกในเบ้าตาอันกลวงโบราณค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น แล้วค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นดวงประทีปสีเขียวเรืองรองสองดวง สว่างวูบวาบสลับกันไปมาในขณะที่ทำการแสดงภาพอันลึกลับบางอย่าง
“เพียะ!”
มือที่เดิมทีก็ว่างเปล่า คลายออก
“หืม ถูกตัดขาดไปแล้วหรือ”
ปลายนิ้วลูบไล้ คล้ายกำลังดีดลูกคิดคำนวณ ใต้ผิวหนังแทบไม่มีเลือดเนื้อ ราวกับบนกระดูกขาวมีเพียงผิวหนังบางเฉียบดั่งปีกจั๊กจั่นเคลือบไว้ชั้นหนึ่งเท่านั้น