เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 517
บนสะพานมีป้ายคำขวัญที่สีหลุดร่อนอยู่แผ่นหนึ่ง เมื่อมองจากด้านหนึ่งจะเขียนไว้ว่า "หนานทงยินดีต้อนรับท่าน" ส่วนด้านหลังเขียนว่า "หนานทงหวังว่าจะได้ต้อนรับการมาเยือนของท่านอีกครั้ง"
ใต้สะพานมีแม่น้ำสายหนึ่ง น้ำในแม่น้ำกลายเป็นสีดำ ราวกับมีโรงงานสักแห่งแถวนั้นขยันปล่อยน้ำเสียลงมา
ริมฝั่งแม่น้ำตรงข้ามมีพระรูปหนึ่งนั่งอยู่ สวมจีวรสีขาว ใบหน้าเกลี้ยงเกลาผุดผ่องดั่งหยก ในมือถือบาตรใบหนึ่ง ข้างในมีเศษหมั่นโถวแห้งที่บิณฑบาตมาได้ไม่กี่ชิ้นกับส้มลูกเล็กสองลูก
หมีเซิงกินเศษหมั่นโถวแห้งในมือจนหมด สูดเศษขนมปังที่หลงเหลือบนฝ่ามืออย่างประณีต จากนั้นก็ปอกส้มด้วยรอยยิ้ม แกะกลีบส้มส่งเข้าปาก เคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย ในช่วงเวลานี้ ราวกับฤดูใบไม้ผลิผลิบาน ดอกไม้เบ่งบานงดงาม
เขาขึ้นกล้องมากจริงๆ
หยางครึ่งเซียนแห่งเฟิงตูไม่คิดว่าเขาเป็นพวกต้มตุ๋น ทั้งยังยินดีมอบลูกศิษย์ให้เขา เหตุผลใหญ่ข้อหนึ่งก็คือเพียงอาศัยรูปโฉมภายนอกและบุคลิกนี้ นั่งลงตรงนั้นโดยไม่เอ่ยคำใด บาตรก็ถูกคนสัญจรโยนเงินทำบุญใส่จนเต็มได้แล้ว
ไม่ว่าจะมีวัดชิงหลงอะไรนั่นจริงหรือไม่ สองศิษย์อาจารย์ที่ติดตามหมีเซิง ย่อมได้กินดีอยู่ดีมีชีวิตสุขสบายแน่นอน
หลี่จุยหย่วนยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามแม่น้ำ คนอื่นๆ ยืนแยกย้ายอยู่ข้างกายเขา
การเข้ามาในหนานทงไม่ได้ แสดงว่าพระรูปนี้ถูกป่าท้อตัดสินว่าเป็นสิ่งชั่วร้าย