เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 513
ศาลาพังทลายลงสู่สองฝั่ง พระอาจารย์คงจี้ผู้กลายร่างเป็นมนุษย์ทองคำ ดุจดั่งพระพุทธะองค์จริงเสด็จมาโปรดโลก
เห็นได้ชัดว่าเขาแข็งแกร่งมาก แต่ก่อนหน้านี้ เขากลับนั่งอยู่ตรงนั้น ซัดมุทราทีละฝ่ามือ ยื้อเวลากับเฉินซีเยวียน มองดูคนฝ่ายตนเอง ตายก็ตาย ทรยศก็ทรยศ
หลี่จุยหย่วนคอยสังเกตพระอาจารย์มาโดยตลอด และพยายามทำความเข้าใจความคิดของเขา
ในระดับหนึ่ง พระอาจารย์คงจี้มีเมตตาธรรมเปี่ยมล้นจริง เขามีตรรกะชุดหนึ่งที่อธิบายความชอบธรรมให้ตนเองได้
ในสายตาเขา เว่ยซู่ซิน เฉาปู้ซิว ตลอดจนพระหนุ่ม ล้วนสมควรตายแต่แรกแล้ว เพราะพวกเขาช่วยตนเองทำความผิด หากไม่ตายด้วยมือของตน แต่ตายด้วยน้ำมือผู้อื่น นั่นจะทำให้เขาสบายใจได้
ความคิดเช่นนี้ฟังดูพิลึกพิลั่นอยู่บ้าง แต่กลับมีความสมเหตุสมผลของมัน เพราะพระอาจารย์คงจี้มีเป้าหมายของตน และเป้าหมายของเขาไม่ได้มีไว้เพื่อมีชีวิตรอด เขาไม่ได้กะจะพลิกกระดานกลับมาเอาชนะเลยตั้งแต่แรก
ยามที่มารแท้ประมือกับรุ่นเซิง แม้ตรงนี้จะมองไม่เห็น แต่ความเปลี่ยนแปลงของความแกร่งกร้าวและอ่อนแอในกลิ่นอายของทั้งสองฝ่ายนั้นชัดเจนยิ่ง ทว่าพระอาจารย์คงจี้ยังคงไม่แยแส แสดงว่าความเข้าใจในขั้นที่สองของหลี่จุยหย่วนยังคงผิดพลาด พระอาจารย์ไม่จำเป็นต้องฝากผลงานจากการสร้างบาปของตนให้คนอื่นนำออกไป
เทพขุนพลพิทักษ์วัดองค์นั้น น่าจะเป็น "พาหนะ" ของเขา เขากลัวว่าหลังจากตนเองตายไปแล้ว เทพขุนพลจะหลุดจากการควบคุม แทนที่จะโยนเข้าไปในเจดีย์สะกดมารให้ถูกสะกดทรมานและเพิ่มภาระเปล่าๆ สู้เขาพามันไปด้วยกันเสียดีกว่า