เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 497
คนตระกูลเฉินมีความคุ้นชินกับเรื่องวาสนามากกว่าคนในยุทธภพทั่วไปเป็นอย่างยิ่ง
เฉินเยวี่ยอิงไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นในคฤหาสน์บรรพบุรุษกันแน่ เธอถึงกับไม่รู้ด้วยซ้ำว่าภาพวาดที่ตนเก็บกลับมานั้น ก็คือผู้ชักใยอยู่เบื้องหลัง คิดเพียงว่าเป็นแค่เบี้ยตัวกระจ้อยร่อยที่อยู่ใต้บัญชาของผู้ชักใยซึ่งใช้สำหรับส่งข่าวเท่านั้น
เธอรู้ดีว่า พิษโลหิตบนร่างของสามี ต่อให้เป็นตระกูลพญามังกรก็ทำได้เพียงสะกดไว้และยืดอายุขัยเท่านั้น ไม่อาจรักษาให้หายขาดได้; การคิดจะหาวิธีรักษาให้หายขาดจากภายนอกย่อมไม่ต่างอะไรกับการเพ้อฝัน ทว่าในฐานะภรรยา สัญชาตญาณย่อมอยากจะไขว่คว้าหาความหวังให้มากขึ้นสักนิด และอยากจะลองใช้ยาพื้นบ้านดูบ้าง ซึ่งนี่ไม่ใช่เรื่องที่ผิดแต่อย่างใด
ทว่าเมื่อเบี้ยตัวกระจ้อยร่อยนี้บังอาจยื่นข้อเรียกร้องที่ล้ำเส้นของเธอ ปฏิกิริยาของเธอก็เด็ดขาดและเฉียบคมยิ่งเช่นกัน
ไม่ว่าจะเป็นสถานะผู้สืบทอดแห่งตระกูลพญามังกร หรือประสบการณ์ที่เคยจุดประทีปเปิดเส้นทางแม่น้ำมา ย่อมไม่ทำให้เธอถูกหลอกลวงหรือตกเป็นเครื่องมือรับใช้ของใครได้ง่ายดายถึงเพียงนี้
เฉินซีเยวียนหันไปมองหลี่จุยหย่วน
หลี่จุยหย่วนยกคางขึ้นเล็กน้อย พยักพเยิดไปข้างหน้า
เฉินซีเยวียนเอ่ยปากว่า: "อาเล็ก พวกเราต้องเข้าไปในคฤหาสน์บรรพบุรุษ"
เฉินเยวี่ยอิงกางอาณาเขตออก: "ซีเยวียน เจ้ามีเรื่องของเจ้าที่ต้องทำ เชื่อฟังอาเล็ก รอให้เรื่องในบ้านสงบลงและจัดการเรียบร้อยแล้ว เจ้าค่อยกลับมา"