เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 463
"ผาง!"
สายพิณ ขาดสะบั้น
เสียงพิณ หยุดชะงักลงในทันใด
หากจะกล่าวว่าก่อนหน้านี้ในงานเลี้ยงเงียบสงบดั่งสายน้ำ เช่นนั้นแล้วในยามนี้ ก็ประหนึ่งเมฆดำทะมึนกดทับเหนือศีรษะ วังวนน้ำกำลังก่อตัวอยู่ใต้ฝ่าเท้า ราวกับความเงียบงันระลอกสุดท้ายก่อนที่พายุฝนจะโหมกระหน่ำ
ในยามที่พี่เสี่ยวหย่วนหันหลังให้ทุกคน ถันเหวินปินก็ยืนอยู่ตรงนั้น หันหน้าเข้าหางานเลี้ยงทั้งมวลด้านล่าง
ด้ายแดงที่ไร้รูปเส้นหนึ่ง เชื่อมโยงเขากับพี่เสี่ยวหย่วนเอาไว้ เพื่อให้มั่นใจว่าพี่เสี่ยวหย่วนจะสามารถรับรู้สีหน้า ท่าทาง น้ำเสียง หรือแม้กระทั่ง—— อารมณ์ความรู้สึกของทุกคนในงานเลี้ยงได้อย่างสอดคล้องตรงกันผ่านตัวเขา
ปัญหาสำคัญอันดับแรกคือต้องทำความเข้าใจให้กระจ่างแจ้ง: ใครคือศัตรูของเรา ใครคือมิตรของเรา และใครที่สามารถพัฒนาจากศัตรูมาเป็นมิตรของเราได้
ช่วงเวลาที่มีคุณค่าแก่การสังเกต มีเพียงแค่ชั่วพริบตาสั้น ๆ นี้เท่านั้น เพราะอย่างไรเสีย เมื่อพี่เสี่ยวหย่วนหันกลับมา ด้านล่างย่อมต้องต้อนรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างแน่นอน
ขอบตาของสตรีดีดพิณแดงเรื่อ มีหยาดน้ำตาเอ่อล้นออกมาจาง ๆ