เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 460
"ถึงอวี้ซีแล้วรึ"
ท่านผู้เฒ่าไจ๋ลืมตาขึ้น มองออกไปนอกหน้าต่างรถ
นี่คือเมืองที่อ่อนโยนและเงียบสงบเมืองหนึ่ง
ท่านผู้เฒ่าไจ๋เคยมาที่นี่ในอดีต เคยทำงานและใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ช่วงเวลาหนึ่ง
ตามมาตรฐานปัจจุบัน หากเจ้ามาด้วยจุดประสงค์เพื่อการท่องเที่ยวระยะสั้น เจ้าคงจะรู้สึกว่าค่อนข้างเรียบง่ายอยู่บ้าง ทว่าหากเจ้าอยู่นานขึ้นอีกสักนิด เจ้าจะพบว่า ตนเองกลับไม่อยากจากมันไปเสียแล้ว
ท่านผู้เฒ่าไจ๋เอ่ยกับเจ้าหน้าที่ข้างกาย: "โทรหาเสี่ยวหย่วนสิ"
ดวงตาของคนชรา ค่อยๆ หรี่ลงอีกครั้ง
เขาเหนื่อยล้ามาก ไม่เพียงเพราะช่วงนี้งานยุ่งวุ่นวาย แต่ส่วนใหญ่เป็นเพราะการที่เขายืนกรานปูทางให้แก่ลูกศิษย์ที่อายุน้อยเช่นนั้น ได้นำพาคำวิพากษ์วิจารณ์และแรงกดดันมาให้มากมาย
บ้างก็ว่าเขาอาศัยความเป็นผู้อาวุโสทำลายกฎเกณฑ์ บ้างก็ว่าเขาใช้เส้นสายน้ำใจอย่างตามอำเภอใจ ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนบอกว่าหลี่จุยหย่วนผู้นั้นคือหลานชายนอกสมรสของเขา