เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 452
บทที่ 451
อ่านไปอ่านมา หลี่จุยหย่วนก็เงยหน้าขึ้น พิงพนักเก้าอี้หวาย พลางนวดคลึงหว่างคิ้วเบาๆ
เด็กหนุ่มก็นับได้ว่าอ่านตำรามาอย่างโชกโชน ตั้งแต่ยังเดินไม่ได้ เขาก็คลานไปคลานมาอยู่บนรอยจารึกและภาพพิมพ์ศิลาสารพัดรูปแบบในห้องหนังสือของหลี่หลานแล้ว
หลังจากมาถึงหนานทง ตำราลับฉบับแกะสลักจิ๋ว เคล็ดวิชาสายภาพวาดพู่กัน วิชาลับที่ขาดวิ่น... กระทั่งสิบสองเคล็ดวิชาตระกูลอินประเภทที่ต้องอาศัยการคิดย้อนกลับไปหาต้นตอด้วยตนเอง เขาก็ล้วนเคยผ่านมาหมดแล้ว
อย่าไปมองว่าพวกมันเป็นเพียงหนังสือเล่มหนึ่ง แต่มองให้เป็นกระแสข้อมูลที่นำเสนอออกมาโดยมีสัญลักษณ์อันมีระเบียบแบบแผนเป็นสื่อกลาง เช่นนั้นแล้วการยอมรับและทำความเข้าใจมัน ก็ไม่ได้ยากเย็นปานนั้น
ที่ยากขึ้นมาหน่อย ก็คือการคาดเดาจุดประสงค์ของผู้บันทึก ส่วนที่ยากยิ่งขึ้นไปอีก ก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการร่วมรู้สึกไปกับสภาพจิตใจของผู้บันทึกในเวลานั้น
แม้หมื่นพันจะแปรเปลี่ยนแต่หลักการไม่เคยห่างจากเดิม ผู้บันทึกทิ้งบันทึกเหล่านี้ไว้ ก็เพื่อให้คนรุ่นหลังได้ดู ขอเพียงปรับคลื่นความคิดให้ตรงกับเขาในยามนั้นได้ ก็จะสามารถซึมซับข้อมูลเหล่านี้ได้อย่างราบรื่น
ทว่าป้าหลิว กลับเป็นข้อยกเว้น
สมุดบัญชีเล่มนี้ของนาง ไม่ได้กะจะเขียนไว้ให้คนอื่นดูเลยจริงๆ แม้กระทั่งตัวนางเอง นางก็ไม่ได้กะจะเปิดดูด้วยซ้ำ