เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 417
เว่ยเจิ้งเต้าที่ก้าวเข้าสู่ขั้นมุ่งแสวงหาการฆ่าตัวตายแล้ว ย่อมไม่คิดจะฉีกกระชากหนังมนุษย์ของตนเองออกไป
ก็เหมือนกับหลี่จุยหย่วนในยามนี้ สิ่งที่เขาหวงแหนที่สุด ก็คือผิวหนังบนร่างที่งอกเงยขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่งอกเพิ่มขึ้นมาอีกนิด ล้วนเป็นความก้าวหน้าและความน่ายินดีอันยิ่งใหญ่
ดังนั้น นี่จึงอธิบายได้เพียงว่า ตั้งแต่ต้นจนจบ เว่ยเจิ้งเต้าเห็นเฉินจุนเฟิ่งเป็นแค่คนโง่ที่หยอกเล่นเท่านั้น
ทว่า เฉินจุนเฟิ่งไม่ได้โดดเดี่ยว เพราะที่นี่ยังมีคนโง่ตัวโตอีกหนึ่งตัว นั่นคือมัน
สิ่งที่เฉินจุนเฟิ่งเอ่ยกับตน เป็นสิ่งที่มันในหนังสือไร้อักษรต้องการยืมปากของเฉินจุนเฟิ่งมาถ่ายทอดแก่ตน
ในสายตาของมัน ตัวเขากำลังกระหายอย่างบ้าคลั่งที่จะขจัดความเป็นมนุษย์บนร่างออกไปด้วยตนเอง
นี่คือเหยื่อล่อชิ้นโตที่มันโยนลงมาให้ตน
ข้างหูของหลี่จุยหย่วนคล้ายมีเสียงกระซิบชักนำของมันดังก้องขึ้นมาอีกครา:
"มาที่สุสานโกคูรยอสิ มาที่นี่ เจ้าจะสามารถลอกหนังมนุษย์ที่เจ้ารังเกียจที่สุดออกไปได้"