เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 379
ขลุ่ยมีสี่ท่อน แต่ละท่อนสอดคล้องกับระดับชั้นที่ต่างกัน
แต่ความสว่างเจิดจ้าตรงหน้านี้ ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดที่จำนวนท่อนจะสามารถวัดหรือแสดงออกมาได้ตั้งนานแล้ว
ในที่สุด
แสงเจิดจรัสก็ค่อยๆ มลายหายไป อุณหภูมิบนตัวขลุ่ยกลับคืนสู่สภาวะปกติ
เฉินซีเยวียนยืนตะลึงงันอยู่บนลานหน้าบ้าน
ชั่วขณะนั้น เธอรู้สึกราวกับว่าตนเพิ่งฝันไปตื่นหนึ่ง ทว่าเธอกลับรู้แจ้งแก่ใจยิ่งว่า นี่คือความจริง
เธอเงยหน้าขึ้น มองไปยังบานประตูห้องนอนของลุงหลี่บนชั้นสองอีกครั้ง
จากนั้นจึงเลื่อนสายตาไปยังห้องของน้องชายคนเล็กที่อยู่ติดกัน แล้วกวาดมองต่ำลงมายังเรือนฝั่งตะวันตกและเรือนฝั่งตะวันออกตามลำดับ
วินาทีนี้ ในที่สุดเฉินซีเยวียนก็เข้าใจแล้วว่า เหตุใดฮูหยินผู้เฒ่าถึงทิ้งเรือนบรรพบุรุษของสองตระกูลไว้โดยไม่ไปอยู่ แต่กลับมาเร้นกายใช้ชีวิตอยู่ที่นี่