เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 377
หลี่จุยหย่วน: "มีเรื่องหนึ่งที่พวกเธอต้องใส่ใจสักหน่อย การออกไปข้างนอกคราวนี้ ให้ชูธงชื่อ 'หลี่งมศพแห่งหนานทง' ต่อภายนอก เอาละ ตอนนี้ทุกคนลงไปกินมื้อเที่ยงกันก่อนเถอะ"
เฉินซีเยวียนที่กระตือรือร้นเรื่องการกินการดื่มเป็นที่สุดมาโดยตลอด ในเวลานี้แม้ร่างจะกำลังเดินไปทางหัวบันได แต่คิ้วที่ขมวดมุ่นอยู่ก่อนหน้านั้น กลับไม่ได้คลายออกเลย
แม้ข้อเรียกร้องของน้องชายจะค่อนข้างประหลาด และคำพูดสุดท้ายของน้องชายก็ทำให้เธอไม่ค่อยเข้าใจอยู่บ้างจริง ๆ แต่นี่ไม่ใช่สไตล์ของน้องชายมาแต่ไหนแต่ไรแล้วหรอกเหรอ
เฉินซีเยวียนรู้สึกว่า ตนเองควรจะเคยชินตั้งนานแล้วสิ
ทว่า ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ราวกับมีเงามืดลอยขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ แม้กระทั่งตอนเดินลงบันได ทัศนียภาพที่แปรเปลี่ยนไปตามระดับความสูง ทำให้สมองเกิดอาการวิงเวียนและคลื่นไส้ขึ้นมา
ครั้นเดินพ้นห้องโถงชั้นหนึ่ง ออกมายังลานบ้าน ถูกแสงแดดสาดส่องลงมาอีกครั้ง ทั่วทั้งร่างราวกับถูกจุดด้วยไฟแห่งความหงุดหงิดกระวนกระวาย
คงเป็นเพราะแสงแดดนี้ เจิดจ้าแสบตาเกินไป
เธอถึงกับไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาอยู่บ้าง
ป้าหลิวยกกับข้าวมาวางบนโต๊ะเสร็จก็กวักมือเรียกเฉินซีเยวียน: