เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 369
สวีเฟิงจือเงยหน้า ยกขวดในมือขึ้น อ้าปาก สุรามันเทศท่ามกลางแสงจันทร์สาดส่องดูราวกับลำแสงสายหนึ่งไหลรินลงสู่ลำคออย่างราบรื่น แล้วใช้แขนเสื้อเช็ดมุมปาก
สุรายังเหลืออยู่อีกไม่น้อย เพียงแต่ถั่วลิสงในถุงตรงหน้าเหลืออยู่ไม่มากแล้ว
ก่อนหน้านี้เขาหยิบกินทีละกำมือ เคี้ยวคำโตๆ แต่บัดนี้ เพื่อให้สุราที่เหลือสามารถดื่มกินแกล้มได้จนหมด จึงต้องค่อยๆ หยิบทีละเม็ด
พลันพบว่า ถั่วลิสงเพียงเม็ดเดียวความจริงก็เพียงพอแล้ว ไม่เพียงไม่ด้อยไปกว่าการโยนเข้าปากทั้งกำมือในตอนแรก กลับยิ่งมีรสชาติล้ำลึกกว่าเดิมเสียอีก
ก็เหมือนกับอายุขัยของตน บัดนี้ก็เหลือเพียงไม่กี่เม็ดนี้แล้ว
หยิบขึ้นมาเม็ดหนึ่ง วางไว้ตรงหน้าพิจารณาดูครู่หนึ่ง แล้วค่อยโยนเข้าปาก การทะนุถนอมก็เพื่อให้เสพสุขได้อย่างดียิ่งขึ้น ไม่ใช่เพราะเสียดายไม่กล้ากิน
สายตาเบนกลับมามองเด็กหนุ่มตรงหน้าอีกครั้ง เด็กหนุ่มยังคงยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองท้องฟ้า นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา
สวีเฟิงจืออดทอดถอนใจในใจไม่ได้: เด็กคนนี้ หน้าตาหล่อเหลาหมดจดจริงๆ ต่อให้เป็นตัวเขาเองในวัยหนุ่ม ก็ยังต้องยอมด้อยกว่าสักสามส่วน
ในเวลานี้ หลี่จุยหย่วนก้มหน้าลง ในมือของเขายังคงถือจอกสุรานั้นไว้