เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 317
พวกเรา...อยากมีชีวิตอยู่
จากสีหน้าและน้ำเสียงของพวกเขา สามารถสัมผัสได้ถึงความเดียวดาย การเยาะเย้ยตนเอง และความจนใจ
ก่อนหน้านี้ในห้อง ข้อความใต้ภาพวาดเหล่านั้น หัวข้อล้วนเป็น "ยอมให้บาปหนาหมื่นพันตกต้องแก่กาย ก็ต้องพยุงตระกูลจ้าวของข้าให้ก้าวหน้าขึ้นอีกขั้น" ทั้งสิ้น
จากเดิมที่เปี่ยมด้วยความหวังและการเสียสละ ยอมทำลายเกียรติของตนเอง ซ่อนเร้นกายอยู่ในโลงศพ จนกระทั่งยิ่งอยู่นานเข้า ก็ยิ่งไม่อยากตาย ยิ่งกลัวตาย สุดท้ายก็ลืมเลือนปณิธานแรกเริ่ม คิดแต่เพียงว่าจะทำอย่างไรให้มีชีวิตอยู่ต่อไปได้
ความเปลี่ยนแปลงอย่างต่อเนื่องนี้ ชวนให้ผู้คนนึกถึงความรู้สึกทอดถอนใจชนิดหนึ่งได้ง่ายดาย:
พวกเขานั้น...เสื่อมทรามไปแล้ว
ตัวพวกเขาเอง ก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน
จ้าวอี้ กลับรู้สึกอยากหัวเราะเท่านั้น
คิดจะเอ่ยถึงความเสื่อมทราม ย่อมต้องมีเงื่อนไขเบื้องต้น นั่นคือเดิมทีเจ้าต้องเป็นสิ่งที่ดีงามมาก่อน