เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 314
บทที่ 314
ลานบ้านเปิดโล่ง ถันเหวินปินถือชามใส่ซุปที่ไม่รู้ชื่ออะไรไว้ในมือ ใช้ช้อนตักกินไปพลางเดินวนรอบชื่นชมอ่างบัวใบโปรดของตนเองไปพลาง
หลินซูโหย่วก็ไปตักมาหนึ่งชามเช่นกัน คิดจะเอ่ยปากถามคนอื่นดูว่าต้องการไหม พอเงยหน้าขึ้นมอง รุ่นเซิงก็นั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ในมุมมืด ส่วนพี่เสี่ยวหย่วนก็นั่งอยู่บนม้านั่งข้างร่องน้ำ หลับตาครุ่นคิดอย่างสงบนิ่ง
อาโหยวจึงได้แต่ถือชาม เดินมาหยุดข้างกายถันเหวินปิน
"พี่ปิน ในเมื่อพี่ชอบอ่างใบนี้ขนาดนั้น พวกเราไปจัดหามาไว้ที่บ้านลุงหลี่สักใบดีไหมครับ"
"แบบนั้นต้องให้ลุงหลี่ยินยอมไถลานหน้าบ้านทิ้ง รื้อบ้านทิ้ง ขุดฐานรากลึกลงไปสิบเมตรเพื่อวางค่ายกล แล้วต้องคอยดูแลซ่อมแซมบูรณะทุกปีด้วยนะ"
"ต้องขนาดนั้นเลยหรือครับ ถ้าอย่างนั้นก็คงเป็นไปไม่ได้แล้วล่ะ พี่ปินนี่มีความรู้กว้างขวางจริงๆ เลยนะครับ"
"อืม วันหลังเอ็งก็หัดอ่านตำราค่ายกลให้เยอะๆ เหมือนข้าสิ"
หลี่จุยหย่วนกำลังย้อนรอยความทรงจำของตนเอง