เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 299
นี่ ต่างหากคือมหาราชแห่งเฟิงตูที่แท้จริง
ไม่มีฟิลเตอร์แห่งความลี้ลับศักดิ์สิทธิ์ในตำนาน รวมถึงการแต่งเติมนิทานปรัมปราใดๆ มหาราช ได้ปรากฏกายอย่างชัดเจนตรงไปตรงมาเบื้องหน้าของเด็กหนุ่มเช่นนี้เอง
คำพรรณนาใดๆ ที่ใช้บรรยายถึงความสูงตระหง่าน ในยามนี้ล้วนซีดเผือดไร้พลัง แรงกดดันและความตกตะลึงที่นำพามา ได้ก้าวข้ามขอบเขตของการจู่โจมจิตวิญญาณไปนานแล้ว คล้ายกับการบดขยี้อย่างไร้ความปรานีจากเบื้องบนสู่เบื้องล่างในระดับชั้นของชีวิตมากกว่า
ที่สำคัญที่สุดคือ เขาไม่ได้จงใจพุ่งเป้ามาที่เจ้าเลย
เหมือนกับมดตัวหนึ่งที่พยายามตะเกียกตะกายขึ้นไปบนเนินดิน เพียงเพื่อให้สามารถทอดสายตามองดูช้างตัวหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์ ทว่า ในดวงตาของช้างนั้น ไม่มีตัวตนของเจ้าอยู่เลยแม้แต่น้อย
ภายในตำหนัก มีเสียงเสียดสีของโซ่ตรวนดังกรุ๊งกริ๊งแว่วมา ทว่าเมื่อห่างจากประตูตำหนักไปได้ระยะหนึ่งก็หยุดลง จากนั้นเสียงก็ค่อยๆ ห่างไกลออกไป
นี่คืออินเหมิงที่เดิมทีตั้งใจจะเดินมาส่งที่หน้าประตูตำหนัก ทว่าถอยกลับไปอีกครั้ง
การอาลัยอาวรณ์ยามจากลา ไม่สอดคล้องกับบรรยากาศในทีมภายใต้การนำของพี่เสี่ยวหย่วน คำกำชับห่วงใยที่ไร้ความหมาย ตัดทอนได้ก็ตัดทอน ทุกคนต่างสะกดกลั้นที่จะไม่แสดงอารมณ์หรือปรุงแต่งความรู้สึกมากเกินไป
อินเหมิงนั่งลงตรงหน้าโต๊ะยาว สายตากวาดมองสภาพแวดล้อมภายในตำหนัก เธอจงใจไม่ปล่อยให้อารมณ์ของตนเองฟุ้งซ่านมากเกินไป จำต้องประหยัดไว้ใช้บ้าง เพราะหลังจากนี้ต้องอาศัยอารมณ์เหล่านี้เพื่อประคับประคองชีวิตให้อยู่รอดต่อไปที่นี่