เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 285
เหนือศีรษะ คือใบหน้ามหึมาใบหนึ่ง ใหญ่โตจนบดบังทุกสรรพสิ่งด้านบนไปจนหมดสิ้น
ใบหน้านี้ พบเห็นได้ทั่วไปในเฟิงตู ถูกแกะสลักเป็นรูปเคารพ ถูกแขวนไว้บนโต๊ะบูชา ถูกวาดไว้ตามหน้าผาหินแต่ละแห่ง
ในวัยเด็ก คุณปู่จะลูบศีรษะของอินเหมิงพลางชี้นิ้วไปที่ "มัน" แล้วพูดว่า:
"เหมิงเหมิงเอ๋ย จำไว้นะ นี่คือบรรพชนของพวกเรา"
ครั้นเมื่อพ่อหายสาบสูญ แม่แต่งงานใหม่ คุณปู่ล้มป่วยนอนลงในโลงศพ อินเหมิงที่ต้องเฝ้าร้านโลงศพอันเงียบเหงาเพียงลำพัง มักจะยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ ใช้มือทั้งสองยันโต๊ะไว้ มองดูถนนหนทางที่คึกคักจอแจทุกครั้งที่มีงานวัด
บรรพชนดูเหมือนจะสถิตอยู่ทุกหนทุกแห่งที่นี่ ทว่ากลับไม่เคยปรากฏขึ้นมาในชีวิตของลูกหลานของพวกเขาเลย ไม่ว่าเธอจะยากลำบากข้นแค้นเพียงใด ตั้งแต่วัยเยาว์ก็ต้องใช้มืออันบอบบางหยิบเครื่องมือขึ้นมาต่อโลงศพ เพื่อเศษเงินค่าจ้างเพียงเล็กน้อยก็ต้องค้ำถ่อเรือกลางแดดเปรี้ยงไปช่วยคนอื่นงมศพที่บวมอืดขึ้นมา
ดังนั้นเธอจึงตัวดำ ผิวพรรณจึงหยาบกร้าน ในตอนที่ติดตามพี่เสี่ยวหย่วนกลับไปหนานทง บนตัวเธอแทบจะมองไม่เห็นความขาวผ่องของหญิงสาวชาวเสฉวนฉงชิ่งเลยสักนิด
ในชั่วขณะนี้ บรรพชนกลับมาปรากฏอยู่ตรงหน้าเธออย่างกะทันหันเช่นนี้
เธอไม่ได้รู้สึกยินดี ไม่มีความซาบซึ้งใจ สิ่งที่มีคือความสั่นสะท้านและความหวาดกลัวที่ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของดวงวิญญาณ