เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 283
หมอกสีเทา หลี่จุยหย่วนแหวกผ่านไปชั้นแล้วชั้นเล่า แรกเริ่มยังค่อนข้างเบาบาง ยิ่งลึกเข้าไปก็ยิ่งหนาทึบ จนถึงท้ายที่สุด เพียงแตะต้องเบาๆ ก็หลั่งรินน้ำหนองออกมา
หลังจากทะลุผ่านเข้าไปโดยสมบูรณ์ ด้านหน้าคือความมืดมิดรูปทรงส่วนโค้ง
"ครืน!"
เสียงฟ้าร้องดังก้อง สายฟ้าแลบสาดแสงสว่างวาบส่องพื้นที่บริเวณนี้ เผยให้เห็นลานเรือนที่มีสระน้ำแห่งหนึ่งชั่วครู่ รวมถึงเจ้าของสุสานที่นั่งพิงอยู่ตรงนั้นใต้ชายคา
ตัวเขาในตอนนี้ ดูอ่อนเยาว์กว่าตนเองที่อยู่ในโลงหลังความตายเล็กน้อย แต่ในแง่ของสภาพ แม้ยังมีชีวิตอยู่ ทว่ากลับไม่ต่างอะไรกับตอนตายไปแล้วเลยสักนิด
ผิวหนังขาวซีด นั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ตรงนั้น ดวงตาไม่ได้ปิดลงแต่ไร้ซึ่งประกายแวววาว กล่าวโดยสรุปก็คือ เป็นซากศพเดินได้ที่ประณีตงดงามกว่าและยังไม่เน่าเปื่อยร่างหนึ่ง
นับตั้งแต่เขาลืมตาดูโลก เขาก็ถูกเหล่ายมทูตถือเป็นโรงเตี๊ยมที่สามารถ "เข้าพัก" ได้ตลอดเวลา การถูกประทับร่างบ่อยครั้งเช่นนี้ ไม่เพียงแต่กระแทกกระทั้นร่างกายของเขา แต่ยังบดขยี้จิตวิญญาณของเขาจนแหลกละเอียด
หากจะพูดให้ฟังดูแย่ หญิงคณิกาและแมงดาในซ่อง ยังมีชีวิตอยู่อย่างมีศักดิ์ศรีมากกว่าเขาเสียอีก
หากเขาเป็นคนนิสัยธรรมดาสามัญ ก็ช่างมันเถอะ ปล่อยเนื้อปล่อยตัวละทิ้งตัวเองไปเสียแต่เนิ่นๆ ลบล้างตัวตนให้สิ้นซากไปโดยสิ้นเชิง ก็คงมีชีวิตอยู่อย่างหลุดพ้นได้ ทว่าเขากลับเป็นคนทรหดอดทนอย่างยิ่งลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ