เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 259
ชั่วพริบตานั้น จ้าวอี้รู้สึกเพียงว่าสมองมึนงงไปหมด สติสัมปชัญญะหมุนคว้างตาลาย หากมิใช่เพราะหลินซูโหย่ว่วใช้มือช่วยประคองไว้ได้ทันท่วงที เมื่อครู่นี้เขาเกือบจะร่วงตกจากหลังคนลงไปแล้ว
ประหนึ่งคนจมน้ำที่ยื่นมือออกไปไขว่คว้าทุกสิ่งอย่างบ้าคลั่ง จ้าวอี้ตบไหล่ของหลินซูโหย่ว่วที่อยู่ข้างใต้อย่างแรง หลินซูโหย่ว่วจึงหันกลับมามองจ้าวอี้
"อาโหย่วเอ๋ย นายเป็นคนที่ซื่อสัตย์และพึ่งพาได้ที่สุด ฉันเลยจะถามเรื่องสำคัญกับนายสักเรื่องหนึ่ง นายต้องตอบฉันตามความจริงนะ ฉันเชื่อแค่นายคนเดียว"
หลินซูโหย่ว่วขมวดคิ้ว "เรื่องอะไร?"
ในเวลานี้ สีหน้ารำคาญใจของหลินซูโหย่ว่ว ในสายตาของจ้าวอี้กลับดูราวกับ 'ใบหน้าของเซียน' เสียอย่างนั้น
หัวใจที่เคยตายด้านไปแล้ว ในยามนี้พลันกระตุกขึ้นมาสองครา คล้ายมีวี่แววจะฟื้นคืนชีพกลับมาได้
เพราะหากเป็นเช่นนั้นจริงๆ หลินซูโหย่ว่วที่มีความรู้สึกไม่ดีต่อตนที่สุด ย่อมต้องเป็นคนแรกที่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะเหยียบย่ำตน อย่างน้อยก็ต้องหัวเราะจนตัวงอ ขำจนเสียกิริยาไปแล้ว
จ้าวอี้ชี้ไปทางอินเหมิงที่กำลังเผากระดาษเงินกระดาษทองอยู่ แล้วถามว่า "อินเหมิงกำลังเซ่นไหว้อยู่กับใคร"
หลินซูโหย่ว่วมองจ้าวอี้ราวกับมองคนปัญญาอ่อน แล้วตอบไปตามธรรมชาติว่า "ก็บรรพบุรุษของเธอไง"