เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 242
บทที่ 242
หลี่ซานเจียงริมฝีปากขยับมุบมิบ อยากจะเอ่ยคำปลอบโยนสักคำ แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร ทำได้เพียงเดินไปข้างกายลุงซาน ยื่นมือตบไหล่ลุงซานแรงๆ จากนั้นคว้าเสื้อของเขา หวังจะดึงเขาให้ลุกขึ้นมา
ลุงซานไม่ยอมลุก สะบัดแขนของตนไปมา
"ซานเผ้า เด็กๆ เขามองกันอยู่นะ ทำตัวดูได้ที่ไหนกัน"
ลุงซานตาแดงก่ำสูดหายใจเข้าลึกๆ เอ่ยขึ้นว่า "รุ่นเซิงโหวก็เป็นลูกของข้าเหมือนกัน ลูกของข้า...ไม่อยู่แล้ว"
หลี่ซานเจียงตัดสินใจเด็ดขาด ไม่เกรงอกเกรงใจอีกต่อไป หันมาด่ากราดแทนทันที
"ถุย คนทำอาชีพอย่างพวกเรา ยึดถือหลักการที่ว่ามีชีวิตต้องเห็นตัว ตายไปต้องเห็นศพ ตอนนี้แม้แต่ข่าวคราวที่แน่ชัดยังไม่มีเลย เอ็งแค่เพราะตัวเองเล่นไพ่ชนะ ก็เริ่มตัดสินโทษประหารให้รุ่นเซิงโหวแล้วเรอะ"
"หลี่ซานเจียง..."
"ข้าจะบอกให้ รุ่นเซิงตอนนี้ควรจะยังมีชีวิตอยู่อย่างสบายดี ถ้าเขาจะซวย ก็เพราะถูกไอ้คนเป็นปู่อย่างเอ็งแช่งนี่แหละ"