เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 240
บทที่ 240
อินเหมิงจำได้ว่า คราวก่อนข้อความที่บรรพชนส่งมาคือกลับบ้านไหว้บรรพชน ซึ่งส่งถึงเธอ
อย่างน้อยในนามก็เป็นเช่นนั้น
ทว่าตัวเธอเติบโตมาในเฟิงตูตั้งแต่เด็ก ถึงเทศกาลควรเผากระดาษก็เผา ควรทำของเซ่นไหว้ก็ทำ ตลอดหลายปีมานั้น บรรพชนไม่เคยสำแดงอิทธิฤทธิ์เลยสักครั้ง เมินเฉยต่อเธออย่างสิ้นเชิง
ดังนั้นเธอจึงรู้ดีแก่ใจว่า การเรียกให้เธอกลับไปไหว้บรรพชนเป็นเรื่องรอง เป้าหมายคือต้องการให้พี่เสี่ยวหย่วนไปเฟิงตูเป็นเพื่อนเธออีกครั้งต่างหาก
คราวนี้ บรรพชนส่งข้อความมาตรงๆ ว่า 'กลับสำนักกราบอาจารย์'
อินเหมิงรู้สึกว่า พ่อค้าคนกลางอย่างตนเองถูกตัดทิ้งไปเสียแล้ว
ในใจไม่ได้รู้สึกผิดหวังอะไรเลยจริงๆ เพราะกระทั่งผู้สืบทอดทางสายเลือดอย่างเธอยังรู้สึกว่า พี่เสี่ยวหย่วนต่างหากที่คู่ควรจะถูกเรียกว่าเป็นผู้สืบทอดของมหาจักรพรรดิเฟิงตูมากกว่า
หลี่จุยหย่วนยกชามเหล้าขึ้น เอ่ยปากว่า "ขอบพระคุณมหาจักรพรรดิที่ให้การยอมรับ ข้าจะออกเดินทางให้เร็วที่สุด"