เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 232
บทที่ 232
ชั่วพริบตาที่กำแพงเมฆาถูกเปิดออก ความมืดมิดคล้ายเขื่อนแตก ทะลักทลายลงมา
ในยามนี้ ทุกคนต่างถูกบีบให้ต้องทนรับแรงกระแทกสายนี้ ความมืดมิดนี้ไม่ได้สร้างบาดแผลทางกายภาพ ทว่าคล้ายกับสามารถตัดขาดนายออกจากโลกใบนี้ได้
เสียงกู่ร้องของนาย เสียงเรียกขานของนาย ไม่อาจดึงดูดความสนใจจากคนที่อยู่ตรงหน้าได้เลย แม้กระทั่งตัวนายเอง ก็ยังเกิดความพร่าเลือนและแปลกแยกต่อการมีตัวตนอยู่ของตัวเองขึ้นมา นี่คือความโดดเดี่ยวอ้างว้างและการเนรเทศปล่อยเกาะอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
หลี่จุยหย่วนกำลังพยายามสะกดกลั้นตัวเอง นำสติสัมปชัญญะและร่างกายของตนมาประสานหลอมรวมเข้าด้วยกันใหม่อีกครั้ง
หากพูดด้วยภาษาของเต๋า ก็เหมือนกับการนำเอาดวงจิตดั้งเดิมที่ถูกบีบให้ออกจากร่างกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม
พึงรู้ไว้ว่า นี่ขนาดยังไม่ได้ก้าวเข้าไปข้างในจริงๆ เพียงแค่ความมืดมิดริมขอบนอกสุดรั่วไหลออกมา ก็ส่งผลกระทบรุนแรงถึงเพียงนี้แล้ว หากเข้าไปถึงข้างในจริงๆ เกรงว่าการรับรู้ทั้งหมดของนายคงจะถูกสะกดข่มและฝังกลบอย่างสิ้นเชิงภายใต้แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวนี้
นี่ ถึงจะเป็นกรงขังที่แท้จริง
ไร้ลูกกรง ไร้ห้องขัง ทว่าสามารถกักขังนายไว้ได้จนไร้ที่สิ้นสุด