เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 196
หลี่จุยหย่วนยุติสภาวะท่องยมโลก ยกมือขึ้นนวดคลึงหว่างคิ้วของตนเอง
เด็กหนุ่มรู้สึกวิงเวียนศีรษะอยู่บ้าง ทว่ายังคงอยู่ในขอบเขตที่พอจะยอมรับได้
การเรียนรู้เรื่องพรรค์นี้ ย่อมต้องแลกมาด้วยราคาค่างวดระดับหนึ่งอยู่แล้ว
ยังดีที่ครั้งนี้ตนมีเพื่อนร่วมเรียน
ร่างของจ้าวอี้พลันอ่อนยวบลง โชคดีที่ถันเหวินปินมือไวตาไว ก้าวขึ้นหน้าไปช่วยประคองเขาไว้ได้ก่อน จึงช่วยหลีกเลี่ยงไม่ให้ท้ายทอยของเขากระแทกพื้นเข้าอย่างจัง
รอยแยกประตูเป็นตายในระยะเวลาสั้นๆ เปิดแล้วก็ปิด ปิดแล้วก็เปิด เทียบเท่ากับการเต้นระบำอยู่หน้าประตูนรกซ้ำแล้วซ้ำเล่า สภาพร่างกายยิ่งถูกทรมานทรกรรมอย่างต่อเนื่อง
ทว่าจ้าวอี้กลับค่อยๆ เคยชินกับเรื่องนี้ไปเสียแล้ว โซ่ตรวนในอดีตเกือบจะกลายเป็นเคล็ดลับปลายนิ้วในปัจจุบัน นี่ก็นับเป็นความก้าวหน้าอันยิ่งใหญ่เช่นกัน
"เฮ้อ—"
จ้าวอี้เริ่มจากยื่นมือออกไปลูบแผ่นหลังของถันเหวินปินอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นว่าไม่ได้หนาวเหน็บเหมือนคราวก่อน