เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 101
บทที่ 101
ถันเหวินปินรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น วิ่งหน้าตั้งไปยังกระโจมแสดง วิ่งไปพลางตะโกนไปพลางว่า
“เธอโง่หรือเปล่า ถ้าเป็นปืนจริง เมื่อกี้ฉันยังต้องใช้ปากสั่งให้เธออย่าขยับด้วยเหรอ”
ตะโกนเสร็จ ถันเหวินปินก็พลันนึกเสียใจ ตนแสดงออกชัดเจนเกินไปหรือเปล่านะ
หากอีกฝ่ายไม่หลงกลตามมาไล่ล่าตน แต่หันไปจัดการพี่เสี่ยวหย่วนแทนโดยตรง เช่นนั้นตนมิต้องตาค้างทำอะไรไม่ถูกหรอกหรือ
ทว่าไม่นานนัก ถันเหวินปินก็ตระหนักได้ว่าตนคิดมากไปเอง ผู้หญิงด้านหลังกำลังวิ่งไล่กวดตามตนมาติดๆ
ถันเหวินปินใจชื้นขึ้นมาทันที วิ่งต่อไปข้างหน้า
ดูท่า ตนคงจะอยู่กับพี่หย่วนนานเกินไป จนเผลอเข้าใจผิดคิดไปว่าทุกคนจะเลือดเย็นเหมือนพี่หย่วนไปเสียหมด
เวลานี้พี่โหรวหน้ามืดตามัวจนสติแตกไปแล้วจริงๆ เริ่มจากฟันเลื่อยของพลั่วแม่น้ำฮวงโห ตามด้วยผงปูนขาว ต่อด้วยปืนของเล่น ที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่าคือการที่ตนฝืนเคลื่อนข้อต่อกระดูกในร่างกายเพื่อหลบกระสุน ยามนี้ยังต้องมาจัดข้อต่อให้เข้าที่ใหม่อีกรอบ เท่ากับต้องเจ็บตัวฟรีถึงสองระลอก