เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 99
กระโจมแสดงขนาดใหญ่ยังคงอยู่ระหว่างการก่อสร้าง ทว่าแนวเพิงพักและเต็นท์เล็กๆ สำหรับให้คนในคณะกายกรรมใช้กินอยู่หลับนอนได้สร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว
สวี่ตงจูงมือเหลียงเหลียง “ลูกชาย” ของตน เดินตามมาจนถึงหน้าเพิงหลังคาสีขาวหลังหนึ่งตรงใจกลาง
รอบเพิงล้อมรอบด้วยแผ่นพลาสติกหนาเตอะ ตรงประตูด้านหน้ายังแขวนม่านพรมไว้อีกผืนหนึ่ง
เวลานี้ยังคงเป็นฤดูร้อน แดดกำลังแผดจ้า ที่พักอาศัยแบบนี้มองดูแล้วก็ชวนให้จิตใจร้อนรุ่มอึดอัด
สวี่ตงดึงคอเสื้อตนเองขึ้นสะบัดพลางเร่งเร้า “ช่วยทำให้มันว่องไวหน่อยได้ไหม อย่ามาทำให้ฉันเสียเวลา!”
หญิงสาวปรายตามองเขาแวบหนึ่ง เอ่ยขึ้นว่า “จะรับซื้อล่อซื้อวัวสักตัวยังต้องลูบๆ คลำๆ ดูก่อนเลย นับประสาอะไรกับการรับซื้อคน”
สวี่ตงถลึงตาใส่เธอ ซักถามเสียงขุ่น “เธอหมายความว่ายังไง”
“หมายความว่า พวกเราต้องตรวจดูว่าเด็กคนนี้มีโรคประจำตัวไหม บนตัวพิการหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นต่อให้รับซื้อไว้ก็หาคนซื้อต่อยาก”
“ลูกชายฉันตั้งแต่เล็กจนโตแทบไม่เคยเจ็บไข้ได้ป่วย สุขภาพแข็งแรงดีทุกอย่าง”