เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97
ตอนที่เด็กชายตัวน้อยร้องไห้โฮแล้วหลุดปากพูดชื่อ “ยายเยวี่” ออกมา หูของถันหยุนหลงก็ผึ่งขึ้นมาทันที
เมื่อเช้าตรู่เขาเพิ่งพูดถึง “ยายเยวี่” คนนี้กับลูกชายของตัวเองไป พอตกสายลูกชายก็โทรศัพท์มาบอกว่าพบศพของถังชิวอิงผู้สูญหายแล้ว
พร้อมกันนั้นยังบอกให้เขาถือโอกาสนำแฟ้มสำนวนคดีที่เกี่ยวกับ “ยายเยวี่” ติดมือมาด้วย โดยอ้างว่าเขาเพิ่งไปเยี่ยมห้องพักนักศึกษาชั้นเดียวกัน แล้วได้ยินเพื่อนร่วมชั้นที่นอนตื่นสายคนหนึ่งละเมอเรียกหา “ยายเยวี่”
ดังนั้นเขาจึงสงสัยว่าเพื่อนร่วมชั้นคนนี้อาจจะเคยถูกพวกค้ามนุษย์ลักพาตัวไปอยู่ที่ฮกเกี้ยนมาก่อน เพื่อนคนนี้มีชื่อว่าหลินซูโหย่ว่ว
ถันหยุนหลงย่อมไม่มีทางเชื่อเรื่องเหลวไหลพรรค์นี้แน่ แต่เขารู้ดีว่าการที่ลูกชายกล้ามาคุยโม้โอ้อวดอย่างมั่นอกมั่นใจต่อหน้าตนขนาดนี้ ย่อมต้องอาศัยบารมีของคนอื่นมาเบ่งแน่นอน
ในเมื่อเป็นเสี่ยวหย่วนที่ต้องการแฟ้มสำนวนนี้ ตัวเขาย่อมต้องให้อยู่แล้ว
แล้วก็เป็นจริงตามคาด เบาะแสเชื่อมโยงถึงกันแล้วจริงๆ
เรื่องแบบนี้ ถันหยุนหลงเริ่มจะชินชาเสียแล้ว
ทว่า เมื่อได้ยินเด็กชายตัวน้อยที่ชื่อหย่งหย่งคนนี้เกิดอารมณ์สะเทือนใจจนเปลี่ยนคำเรียกแทนตัวเองเป็น “เป้ยเป้ย” ในใจของถันหยุนหลงก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก