เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 80
“เพื่อนเอ๋ย นายตัวหนักเป็นบ้าเลยว่ะ”
ถันเหวินปินวางลู่ยีลงบนเตียงในห้องพัก เท้าสะเอวพลางหอบหายใจ
อันที่จริง การแบกคนไม่ได้เหนื่อยอะไรมากมาย ประเด็นหลักคือการเคลื่อนไหวระเบิดพลังต่อเนื่องตั้งแต่กดข่มลู่ยีที่ถูกผีเข้า จนถึงการพุ่งตะปบรองเท้าส้นสูงเมื่อครู่ เล่นเอาเขาเพิ่งจะดึงลมหายใจกลับมาได้ในตอนนี้เอง
เมื่อเห็นใบหน้าของลู่ยีเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฟองน้ำลายสีขาว ถันเหวินปินขมวดคิ้ว สุดท้ายก็ทนดูไม่ได้ ยกกะละมังรินน้ำร้อนใส่ลงไปเล็กน้อย บิดผ้าขนหนูมาช่วยเช็ดหน้าเช็ดตาให้
ส่วนหัวเข่า เท้า ข้อศอก และจุดอื่นๆ ของลู่ยีที่ถลอกปอกเปิกจนมีเลือดซึม ถันเหวินปินก็ขี้เกียจจะจัดการแล้ว อย่างไรเสียก็เป็นลูกผู้ชายหยาบกระด้างทั้งคู่ รอยฟกช้ำดำเขียวแค่นี้ไม่เป็นไรหรอก
หลังจากทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ ถันเหวินปินก็รินน้ำใส่แก้ววางไว้บนเก้าอี้พลาสติกข้างหัวเตียงของลู่ยี จากนั้นตนเองก็โน้มตัวลง ล้วงหยิบไส้กรอกแดงฮาร์บินออกมาหนึ่งแท่งจากกล่องเก็บของใต้เตียง
กัดไปหนึ่งคำ เคี้ยวพลางเอ่ยขึ้นว่า
“เพื่อนเอ๋ย นี่ถือเป็นค่าปราบผีกับค่าทำความสะอาดละกันนะ”
เดินออกจากห้องพักของลู่ยีกลับมายังห้องพักของตน พอก้าวเข้าประตูก็เห็นพี่เสี่ยวหย่วนถือแส้หนังนั่งหันหน้าประจันกับโต๊ะหนังสือ