เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 77
ตอนที่ถันเหวินปินเดินเข้าไปในร้านค้าราคาประหยัด พวกของรุ่นเซิงยังคงง่วนอยู่กับการตรวจเช็กสินค้า
เขาเดินไปที่หน้าชั้นวางเครื่องดื่ม เดิมทีคิดจะหยิบเครื่องดื่มมาเปิดดื่มสักขวด ทว่าพลันนึกขึ้นมาได้ว่าหลังจากเปลี่ยนเป็นกางเกงกีฬาขาสั้นแล้วตนเองไม่ได้พกเงินติดตัวมา ยึดมั่นในหลักการไม่สร้างภาระความยุ่งยากให้แก่ผู้อื่น เขาจึงเดินไปที่หน้าเคาน์เตอร์ ยกแก้วน้ำมีหูใบใหญ่ขึ้นมา ดื่มน้ำดัง “อึกๆๆ” เข้าไปหลายอึกใหญ่
“มีอะไรให้ช่วยไหม”
อินเหมิงที่ถือปากกากับสมุดบัญชีอยู่ส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ใกล้จะตรวจนับเสร็จแล้ว สินค้ามันเยอะจริงๆ เลยนะเนี่ย”
“นั่นมันแน่นอนอยู่แล้ว”
อินเหมิงชี้ไปที่ชั้นวางของใช้ในชีวิตประจำวัน แล้วกล่าวว่า “ต้องอาศัยช่วงก่อนเปิดเทอม สั่งของใช้ในชีวิตประจำวันเข้ามาเพิ่มอีกชุดใหญ่”
ป้าซุนยิ้มพลางกล่าวว่า “ทุกๆ ปีก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละจ้ะ”
อินเหมิง “ต้องเอาพวกเสื่อ เสื่อรองที่นอน ผ้าห่ม กะละมัง แก้วน้ำ ผ้าขนหนูพวกนี้ มามัดรวมเป็นชุดเดียวกัน แล้วติดป้ายลดราคาขายคู่กันไปเลย”
ป้าซุนชะงักไปครู่หนึ่ง เดิมทีคิดจะอวดความเป็นผู้อาวุโสเจนโลกต่อ ทว่าในเวลานี้กลับอ้าปากพูดไม่ออกไปชั่วขณะ