เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 30
ความในใจตอนเปิดขายตอนอ่านล่วงหน้า!
หายหน้าไปหนึ่งปีเต็ม
ครึ่งปีแรก มัวแต่รักษาตัวจากอาการป่วย
คนปกติเวลาเป็นอัมพาตครึ่งซีกบนใบหน้า ราวๆ ครึ่งเดือนก็หายเป็นปกติกันหมดแล้ว แต่ผลปรากฏว่าผมกลับแจ็กพอตแตกเจอชุดใหญ่เข้าไป
หลายเดือนให้หลังไปตรวจคลื่นไฟฟ้ากล้ามเนื้อที่โรงพยาบาล ครึ่งหน้าซีกนั้นก็ยังไม่มีสัญญาณตอบสนอง ตาปิดได้ไม่สนิทตลอดเวลา วันๆ ทำได้แค่อาศัยการหยอดน้ำตาเทียมช่วยบรรเทา
หลังจากปรึกษาคุณหมอ ก็ได้ความว่าโรคนี้ถ้าหากปล่อยเวลาผ่านไปนานขนาดนี้แล้วยังไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นตัว วันข้างหน้าก็คงจะยากแล้ว
ผมจึงรีบเตรียมใจยอมรับสภาพว่าชีวิตที่เหลือคงต้องหน้าเบี้ยวไปตลอดชีวิต จากนั้นก็ล้มเลิกการรักษา ปล่อยจอยนอนแผ่ไปเลย
ปล่อยไปปล่อยมา เอ้า จู่ๆ มันกลับเริ่มค่อยๆ ฟื้นตัวขึ้นมาเองทีละน้อยอย่างช้าๆ เสียอย่างนั้น
มีอยู่ช่วงหนึ่ง ผมที่เคยชินกับการใช้งานใบหน้าแค่ซีกเดียว เวลาจะแสดงสีหน้าก็ยังคงใช้แค่หน้าซีกเดียวอยู่ ทุกครั้งต้องรอให้รู้สึกตัวก่อนว่าหน้าอีกซีกขยับได้แล้ว ถึงจะค่อยขยับตามไปทีหลัง กลายเป็นความสมมาตรแบบดีเลย์ไปโดยปริยาย