กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 579 ลางพายุฝน
ซ่งเหยี่ยนรับคำ “ถิ่นภูเขาป่า เคยชินกับความสงบเงียบ ต้องขอให้เจ้าเมืองหัวเราะเยาะแล้ว”
สายตาจู๋ชิงเลื่อนต่ำลง หยุดที่ตัวซ่งเหยี่ยนชั่วขณะ ในดวงตาแวบผ่านสีหน้าผิดปกติอย่างรวดเร็ว
จากนั้นหันสายตาไปยังลู่สือที่มีตัวตนน้อยที่สุด พินิจเขาครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยช้า ๆ
“สหายมรรคผู้นี้ กลิ่นอาย... พิเศษนัก”
คำพูดของนางกำกวม ทำให้ลู่สือถึงกับเงยตาขึ้นเล็กน้อย
“เจ้าเมืองยกย่องเกินไปแล้ว” เสียงลู่สือราบเรียบ ฟังอารมณ์ไม่ออก
จู๋ชิงดูไม่ใส่ใจความเย็นชาของเขา ในลำคอส่งเสียงครางที่ไม่บอกความนัยออกมา