กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 500 โรคจำหน้าคนไม่ได้กำเริบเป็นครั้งคราว
“!!!”
หวงเจวี๋ยหมิงเบิกตากว้างในพริบตา ราวกับถูกฟ้าผ่า สีหน้าแบบ “ไม่คิดว่าเจ้าหลานอวิ๋นเช่อจะเป็นคนเช่นนี้”
เข้าใจไม่ได้จริง ๆ ว่าคนผู้นี้ทำไม... ทำไมถึงพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้โดยสีหน้าไม่เปลี่ยน?!
“หลานอวิ๋นเช่อ! ข้าขอสาปแช่งบรรพบุรุษเจ้า!”
ความอับอายขายหน้าถึงขีดสุดทำให้เขาพูดจาไม่เลือก ยกมืออีกข้างที่ว่างขึ้นหมายจะฟาดใส่หน้าหลานอวิ๋นเช่อ
หลานอวิ๋นเช่อตาไวมือไว คว้าข้อมือที่ฟาดเข้ามาไว้ได้ทันที
ท่าทางของทั้งสองก็ยิ่งพันเกี่ยวกันไปกันมา แทบจะแนบชิดกันจนไร้ช่องว่าง
ภาพนี้ทำให้ฉู่เจียวหน้าแดงหูแดง รีบปิดตา แต่ถ้ามองดี ๆ จะเห็นว่านิ้วของนางแง้มกว้างมาก