กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 317 ชาตินี้ไม่มีวันเหนื่อย
สายตาประหนึ่งอสรพิษของเฮยสือกับภาพทาสเหมืองที่สิ้นหวังราวซากศพเดินได้
ประหนึ่งตราประทับเย็นเยียบที่ฝังลงในใจจางจัว ทำให้ร่างของนางสั่นน้อย ๆ อย่างมิอาจควบคุม
นางหวาดกลัวจริง ๆ เพราะถึงอย่างไรก็มีพื้นเพเป็นผู้บำเพ็ญอิสระชั้นล่าง
จึงรู้ดีที่สุดว่าผู้ที่ถูกซื้อเข้ามาในเหมืองดำไม่มีทางหลบหนีออกไปได้เลย
ส่วนฉู่เจียวก้มหน้าจูงจางจัวไว้ ในใจมิได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย เมื่อมีฝู่กวงอยู่
การหลบหนีออกจากที่นี่ก็เป็นเพียงเรื่องง่ายดายเท่านั้น
ยามนี้สิ่งที่นางสนใจมากกว่ากลับเป็นเรื่องหินวิญญาณระดับกลางที่เฮยสือเอ่ยถึง
นางเดินตามผู้คุมร่างผอมเล็กผู้มีฉายาว่า “หมาขี้เรื้อน” ไปอย่างว่าง่าย
ย่ำเท้าลึกบ้างตื้นบ้างมุ่งสู่ทางเหมืองที่ได้รับมอบหมาย