กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 312 บุตรชายคนเล็กของจอมมาร
“ชิงเหย่” หวังเชี่ยนมิได้ใส่ใจสีหน้าเย็นชาของบุตรชาย นางเอ่ยสั่งด้วยรอยยิ้ม
“พาศิษย์น้องหญิงฉู่ของเจ้าออกไปเดินเที่ยว ให้คุ้นเคยกับวิถีชีวิตและขนบธรรมเนียมของเมืองซีชวนเราสักหน่อย
อย่าเอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงทั้งวัน ประเดี๋ยวจะทำให้สาวน้อยตกใจ! ไม่ต้องรีบกลับมากินข้าวที่บ้าน
พานางไปลิ้มลองของขึ้นชื่อของบ้านเราได้!”
นางแทบจะบอกตรง ๆ อยู่แล้วว่าพวกเจ้าทั้ง 2 ไม่ต้องกลับบ้าน ไปสานสัมพันธ์กันข้างนอกเสียเถิด
ต้วนชิงเหย่เงียบไป 2 อึดใจ เขาคิดว่าตนคงรู้แล้วว่าเหตุใดฉู่เจียวจึงมองเขาด้วยสายตาเช่นนั้น
ริมฝีปากบางเผยอเล็กน้อย ก่อนเอ่ยออกมาเพียงคำเดียว “...ขอรับ”