เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 250 เรื่องที่ใช้เงินแก้ได้ ล้วนไม่ใช่เรื่องใหญ่
“เจ้า!” หยวนเฉิงเจ๋อโกรธจนตัวสั่นเทา
แท้จริงแล้วเหตุใดเขาจึงคิดไม่ตก ถึงได้มาหาเรื่องถึงที่นี่?
ต้องตบหน้าตนเองต่อหน้าสาธารณชน ทั้งยังต้องพูดซ้ำถึงสามรอบ? แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด? นิกายกลไกเทวะจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?
หากฉู่เจียวรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ไม่แน่นางคงหัวเราะเยาะเขาจนไม่เหลือชิ้นดี
นิกายกลไกเทวะเดินอยู่บนเส้นทางแห่งการสวามิภักดิ์อย่างไร้ทางหวนกลับไปนานแล้ว ยังจะมีหน้าอันใดเหลืออยู่อีก?
ทว่าฉู่เจียวไม่รู้เรื่องนี้ นางเพียงกะพริบดวงตากลมโตคู่งาม แล้วกล่าวด้วยท่าทีเสแสร้งว่า
“เป็นอะไรไป? สหายมรรคหยวนไม่ยินยอมหรือ? ดูท่าเจ้าเองก็ไม่ได้จริงใจเท่าใดนัก อาจารย์เหลียวจื้อ ท่านดูสิ…”
“อมิตาภพุทธ!” เหลียวจื้อถอนหายใจเบา ๆ สีหน้าเปี่ยมเมตตาสงสาร “อุบาสกหยวน…”