กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 เมืองเทียนเจ้า (๗)
ลู่สือหลับตาลงอย่างเงียบ ๆ ในใจอยากตายเสียเหลือเกิน
เขาเพิ่งรู้ว่ากงซุนอวี้นั้นโตแต่ร่างกาย สมองไม่โต ไม่คิดว่านางจะไม่โตแม้แต่ดวงใจ
คุยร้ายกันเปิดเผยขนาดนี้กล้าพูดในกลุ่มด้วย กระมังกลัวเจ้าตัวไม่เห็นกันเลยทีเดียว
เขาก็ไม่เคยคิดเลยว่าซ่งเหยี่ยนที่ดูท่าทางเป็นคนเคร่งครัดเช่นนั้น ในใจกลับมีเล่ห์เหลี่ยมมากมาย
เห็นก็แล้วไป ยังส่งเสียงในใจไปหาทุกคนอีก
“เฮอะ!”
ในห้องรับรับแขกที่เงียบสงบ ฉู่เจียวเผลอหัวเราะออกมาเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ดวงตาชัดเจนสะอาดเงยมองกงซุนอวี้หนึ่งครั้ง พร้อมส่งรอยยิ้มเปล่งประกายมาให้เป็นของแถม
กงซุนอวี้มองแล้วสั่นสะท้านไปทั้งตัว