กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 147 หากวัดฝีมือการแสดง นางยังห่างชั้นนัก
“นายน้อยกงซุน”
น้ำเสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็งและหิมะในฤดูหนาว ชวนให้ผู้ฟังสั่นสะท้านอย่างมิอาจห้าม
ไป๋หลี่เฟิ่งมิได้ใส่ใจสายตาของผู้อื่นแม้แต่น้อย นางจ้องมองกงซุนอวี้ด้วยสีหน้าจริงจัง
“เอ๋?”
กงซุนอวี้คาบหางปลาไว้ในปาก มือถือขาไก่ เงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง
นางมองไป๋หลี่เฟิ่งอย่างลังเลชั่วครู่ ก่อนจะนึกออกแล้วเอ่ยว่า “เจ้าคือไป๋หลี่เฟิ่ง! เหตุใดเจ้าจึงมาอยู่ที่นี่?”
เมื่อเห็นว่ากงซุนอวี้จำนางได้ กลิ่นอายทั่วร่างของไป๋หลี่เฟิ่งก็อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด “มาร่วมงานประมูล”
กงซุนอวี้เอ่ยอย่างยินดี “ช่างบังเอิญนัก ข้าก็เช่นกัน!”
ยามนี้นางจึงสังเกตเห็นคนอื่น ๆ ที่หน้าประตู แล้วถามอย่างสงสัยว่า “เหตุใดพวกเจ้าจึงมายืนเบียดกันอยู่หน้าประตู?”