เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 146
แบกหลี่เจวียนขึ้นหลังประหนึ่งเสือดาวที่กำลังปราดเปรียว กระโจนตัวลงมาจากหลังคา พุ่งทะยานลงสู่พื้นที่โล่งแจ้งด้านนอกโกดัง “ปัง!”
แม้ร่างกายจะเซไปชั่วขณะในจังหวะที่ลงสู่พื้น แต่เขาก็ปรับท่าทางให้มั่นคงได้อย่างรวดเร็ว “รีบตามมา! เขาอยู่ที่นี่!”
กลุ่มคนชุดดำโดยรอบต่างโกรธแค้น แสงจากไฟฉายเปรียบเสมือนลูกศรที่เล็งตรงมายังหลี่เฉิง “บัดซบ!”
หลี่เฉิงสบถพึมพำ รู้ดีว่าสถานการณ์ของตนในตอนนี้เข้าขั้นวิกฤตแล้ว
ศัตรูพรั่งพรูเข้ามาประหนึ่งกระแสน้ำ ไม่มีที่ใดให้หลบซ่อนตัวได้เลย “พี่ชาย... พวกเรา... หนีออกไปไม่ได้แล้ว...”
เสียงของหลี่เจวียนแผ่วเบา เผยให้เห็นถึงความเหนื่อยล้าและความสิ้นหวังอย่างเหลือคณา
หัวใจของหลี่เฉิงบีบคั้นราวกับถูกมีดกรีด ยามหันไปมองน้องสาว สายตาของเขาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและมุ่งมั่น “ไม่จริงหรอก พี่จะพาน้องออกไปจากที่นี่ด้วยกัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม”
ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต เขาก็สาบานว่าจะพาหลี่เจวียนออกไปจากที่นี่ให้ได้!