เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 134 四合院134
หลี่เฉิงมีรูปร่างกำยำ สายตาเย็นชาประหนึ่งคมดาบที่ชักออกจากฝัก
“กู้ชิงซาน เจ้าไม่มีที่ให้หนีอีกต่อไปแล้ว” วาจาของหลี่เฉิงลอยล่องไปในสายลมยามค่ำคืน แฝงไว้ด้วยความเย็นชาที่มิอาจขัดขืนได้
มุมปากของกู้ชิงซานยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มอันโหดเหี้ยม “อย่างนั้นรึ? ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็ลองดูสิ”
สายลมเย็นพัดผ่าน โกดังเหรินเหอในความมืดดูราวกับเกาะโดดเดี่ยว ทั่วทั้งบริเวณอบอวลไปด้วยไอสังหารอันหนักอึ้ง
หลี่เฉิงยืนอยู่รอบนอก สายตาเพ่งมองไปยังโกดังเก่าแก่ที่ทรุดโทรมนั้นอย่างมุ่งมั่น เขารู้สึกได้ว่ามีสายตานับไม่ถ้วนซ่อนเร้นอยู่ในความมืด กำลังจ้องมองเขาเขม็ง
ราวกับฝูงหมาป่าหิวโหยที่กำลังรอคอยจังหวะ เล็งเป้าหมายไปยังเหยื่ออย่างหิวกระหาย
เขาสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความโกรธเกรี้ยวและความตื่นตระหนกในใจเอาไว้อย่างเต็มที่ “สองเจ็ดสาม”
แสงสว่างภายในโกดังยังคงสลัว มีเพียงแสงไฟฉายไม่กี่สายลอดผ่านหน้าต่างส่องสว่างขึ้นมาเป็นระยะ