เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 91
ในขณะเดียวกัน หลี่เฉิงฮัมเพลงเบา ๆ เดินออกมาจากคุก ในมือยังคงถือกระดาษแผ่นนั้นไว้อยู่
ขอเพียงแค่ครั้งนี้สามารถยึดเรือนสี่ประสานมาได้อย่างราบรื่น สำหรับหลี่เฉิงแล้วนี่ถือเป็นการค้าที่มีแต่ได้ไม่มีเสียอย่างไม่ต้องสงสัย
อีกอย่าง พอผ่านไปอีกสามสี่สิบปี มูลค่าของเรือนสี่ประสานแบบนี้ไม่รู้ว่าจะเพิ่มขึ้นอีกกี่เท่าตัว!
ตอนที่หลี่เฉิงปั่นจักรยานกลับมาจากคุก เพิ่งจะถึงหน้าบ้าน ก็พบหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งที่มีสีหน้าตื่นตระหนกเดินสวนทางมา
“คุณเป็นอะไรไปหรือครับ?” หลี่เฉิงรู้สึกว่าหญิงคนนี้ดูคุ้นตา จึงถามด้วยความสงสัย
“เสี่ยวหลี่ เธอพอจะช่วยอะไรสักอย่างได้ไหม? ลูกสาวของฉันดูเหมือนจะถูกลักพาตัวไป ระยะหนึ่งแล้วที่ฉันไม่ได้เจอเธอเลย! เธอช่วยตามหาให้หน่อยได้ไหม?”
พอได้ยินคำนี้ หลี่เฉิงอดไม่ได้ที่จะชะงักไป “เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ? เธอถูกลักพาตัวไปตอนไหนและที่ไหนกันแน่?”
“ที่โรงเรียนประถมหงซิงน่ะสิ!” หญิงวัยกลางคนร้องไห้ไปเล่าไป “ได้ยินว่าวันนี้ที่โรงเรียนประถมหงซิงเกิดคดีลักพาตัวขึ้นหลายคดี เด็ก ๆ หลายคนจู่ ๆ ก็หายตัวไป พริบตาเดียวไร้ร่องรอยเลย!”