เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 89
ในเรือนจำมีกฎหมายไม่เป็นลายลักษณ์อักษรข้อหนึ่งอยู่ กล่าวคือพวกเจ้าสามารถลงมือทำไปตามกำลังความสามารถของตนได้ แต่ห้ามทำอีกฝ่ายบาดเจ็บสาหัสเด็ดขาด
นั่นเป็นเพราะหากเกิดผลลัพธ์เป็นเหตุให้บาดเจ็บสาหัสขึ้นมา ไม่เพียงจะสร้างปัญหาให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจ แต่ตัวเจ้าเองก็จะเดือดร้อนหนักไปด้วยเช่นกัน
นี่เป็นความจริงที่ไม่ต้องอธิบายซ้ำความ
เสาจู้จึงยอมหยุดมือ มองดูสวี่ต้าม้าวที่มีรอยฟกช้ำเต็มใบหน้า ในใจเต็มไปด้วยความลำพอง
“ตอนอยู่นอกคุกเจ้ายังหนีพ้น ข้าอาจจะจับตัวเจ้าไม่ได้ แต่ตอนนี้ที่นี่คือหลังลูกกรงเหล็ก เจ้ายังจะหนีไปไหนได้อีก? มาทำเป็นวางท่าต่อหน้าพี่ชายอย่างข้า ข้าอยากรู้ว่าคราวนี้เจ้าจะอวดเก่งไปได้ถึงไหน!” พูดจบ เสาจู้ก็พักเหนื่อยอยู่ข้าง ๆ เล็กน้อย
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด แต่ก่อนใช้แรงมากขนาดนี้เขาก็ไม่เคยรู้สึกเหนื่อย แต่ปัจจุบันเพียงแค่ใช้แรงนิดหน่อยก็หอบหายใจอย่างกับวัวตัวผู้ เกรงว่าเรื่องนี้คงหนีไม่พ้นบาดแผลตรงจุดยุทธศาสตร์ของเขาแน่! เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมา เสาจู้ยิ่งรู้สึกเจ็บแค้น ยกเท้าขึ้นเตะเข้าที่เป้ากางเกงของสวี่ต้าม้าวอีกครั้ง ส่งผลให้สวี่ต้าม้าวเจ็บปวดจนสลบไปในทันที
เหอต้าชิงที่อยู่ข้าง ๆ รีบห้ามปราม “พอได้แล้วพอ! เขาหมดสติไปแล้ว ขืนซ้อมต่อไปต้องตีจนเขาตายแน่! เจ้าไม่อยากได้อิสรภาพคืนโดยเร็วหรืออย่างไร?”
.........