เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 74
อี้จงไห่เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเขียวคล้ำในเวลานี้ “เป็นอย่างไรบ้าง? ตำรวจจับตัวหลี่เฉิงได้หรือไม่?”
“คุณช่างฝันเฟื่องเกินไปแล้ว มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่จะถูกจับ? ผมไปที่นั่นรอบหนึ่งยังถูกด่าเปิงกลับมาเลย พวกเราไม่มีหลักฐานสนับสนุนเลยสักนิด”
“นับจากนี้ไป ข้อกล่าวหาที่ไม่มีหลักฐานข้อเท็จจริงแน่ชัด ห้ามนำมาพูดส่งเดชอีก!”
เสาจู้อึ้งไปครู่หนึ่ง “คนตาดีมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเขาเป็นคนทำ ทำไมไม่นำตัวเขาไปตรวจสอบดูหน่อยล่ะ?”
“คุณนี่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเสียจริง คุณคิดว่าหลี่เฉิงเป็นพวกกินข้าวเปล่าๆ หรือยังไง? รอบนี้เพราะขาดหลักฐาน เลยทำได้เพียงพาเขาไปที่สถานีตำรวจ ผู้นำเบื้องบนก็โทรศัพท์มาทันที ผู้กำกับการสถานีตำรวจถึงกับขวัญหนีดีฝ่อ! แถมยังดุด่าผมยับเยินอีก! หลังจากนี้เลิกคิดอะไรพวกนี้เสียที!”
“หรือผมต้องถูกเจ้าหมอนี่กดขี่แบบนี้หรือ?” เสาจู้ตบต้นขาอย่างโกรธแค้น น้ำตาคลอเบ้า รู้สึกโศกเศร้าเป็นอย่างยิ่ง!
“แล้วจะทำอย่างไรได้! ถ้าคุณมีความสามารถ ก็ลองจัดการเขาดูสิ ก่อนหน้านี้หาคนมาหลายคนก็ทำอะไรเขาไม่ได้สักคน หรือว่าคุณยังคิดจะลงมือเองหรือไง?” อี้จงไห่หัวเราะเยาะ ในใจของเขาตอนนี้ไม่อยากช่วยเสาจู้ต่อไปแล้ว เพราะอย่างไรเสียเสาจู่ในตอนนี้ก็กลายเป็นคนพิการไปแล้ว ต่อไปแม้แต่ชีวิตความเป็นอยู่ของตัวเองยังดูแลแทบไม่ได้!