เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 66
“ไม่ว่าเจ้าจะถือว่าเป็นคนพิการหรือไม่ก็ตาม แต่การที่เห็นเจ้าอยู่กับลูกสะใภ้ข้า ก็ทำให้ข้ารู้สึกไม่สบายใจ เจ้าคงเข้าใจสินะ!” พูดจบดวงตาของนางยังคงจ้องเขม็งไปที่เสาจู้ เสาจู้ถูกนางพูดใส่จนนึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก พอจะโต้กลับ อี้จงไห่ก็รีบดึงเขาไว้ “พอแล้วๆ เรื่องนี้ก็ช่างเถอะ!” อี้จงไห่รีบไกล่เกลี่ย
“คำว่าช่างเถอะหมายความว่าอย่างไร? ตบคนไปทีหนึ่งแล้วบอกให้ช่างเถอะก็จบแล้วอย่างนั้นหรือ? วันนี้ต้องส่งเสาจู้เข้าคุกให้ได้!” เจี่ยจางซื่อตะโกนพลางยืนขึ้น ความโกรธแค้นเปี่ยมล้นจนแสดงออกมาทางสีหน้า
“ถึงขนาดนั้นเชียวหรือ? นี่มันก็แค่เรื่องเข้าใจผิดไม่ใช่หรือไง?” อี้จงไห่ขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตามองไปที่เจี่ยจางซื่ออย่างเย็นชา!
เจี่ยจางซื่อกลับไม่สะทกสะท้าน “เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว วันนี้ต้องแจ้งความให้ถึงที่สุด!” ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองส่ง นางเจี่ยจางซื่อก็เดินจ้ำอ้าวออกจากประตูเรือนสี่ประสานไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
อี้จงไห่ไม่รอช้าแม้แต่น้อยก็รีบตามออกไป ในสายตาของเขา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ไม่อาจปล่อยให้เสาจู้ก่อเรื่องในจังหวะคับขันเช่นนี้ได้ ยายหูหนวกติดคุกไปแล้ว ตอนนี้ภายนอกก็เหลือเพียงเสาจู้กับเขาที่ต้องคอยพยุงกันไป