เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 47
“นอกจากนี้คุณยังไม่มีความเห็นอกเห็นใจเลยงั้นหรือ?” หลี่เฉิงยิ้มบาง “คุณคิดว่าตัวเองมีจิตใจที่ดีงาม แต่หารู้ไม่ว่าผู้ได้รับสวัสดิการผู้ยากไร้นั้นมีโควตาจำกัด แม้เธอจะไม่ผ่านเกณฑ์แต่กลับไปแย่งชิงตำแหน่งนั้นมา ทำให้คนอื่นพลาดโอกาสไป! ในสายตาของคุณเรื่องนี้อาจดูเล็กน้อย แต่คนที่ถูกแย่งโอกาสไปย่อมรู้สึกถึงความอยุติธรรมอย่างที่สุด เหตุใดคุณถึงไม่คิดถึงความรู้สึกของคนเหล่านั้นบ้าง?”
ถ้อยคำเหล่านี้ทำให้สีหน้าที่เคยผ่อนคลายของเหล่าจางเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมในทันที “เรื่องนี้ผมไม่รู้จริงๆ และไม่รู้ด้วยว่าโควตาผู้ได้รับสวัสดิการผู้ยากไร้มีจำกัด!” เขาจมลงสู่ห้วงความคิด “ผมแจ้งเบาะแสได้ แต่เวลาผ่านไปหลายปีขนาดนี้ ข้อมูลของหญิงชราคนนั้นเกรงว่าคงสูญหายไปแล้ว แจ้งไปก็คงไม่มีประโยชน์”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เฉิงก็รู้สึกเบาใจขึ้นเล็กน้อย “เรื่องนั้นไม่ต้องกังวล ผมมีหลักฐานอยู่ที่นี่ เพียงแค่คุณออกมาในฐานะผู้แจ้งเบาะแสไปเปิดโปงที่คณะกรรมการชุมชนก็พอ! การที่คุณทำแบบนี้ไม่เพียงแต่จะได้รับรางวัล แต่ยังเป็นกุศลและทำความดีเพื่อสังคมอีกด้วย!”