เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 4
เจ้ารู้หรือไม่ว่าชุมชนอื่นต่างสรรเสริญการทำงานของผู้นำตน มีเพียงชุมชนของพวกเจ้าเท่านั้นที่เอาแต่ร้องเรียนเจ้า
ปัญหาเรื่องนี้จวบจนตอนนี้เจ้ายังไม่กระจ่างอีกหรือ เจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าปัญหาของเจ้าอยู่ที่ไหนกันแน่”
เผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ อี้จงไห่จำต้องตระหนักรู้ขึ้นมาบ้าง ทว่ายังคงพยายามเปลี่ยนทิศทางการสนทนา “ผู้กองจ้าว พวกเราคุยเรื่องที่ข้าถูกทำร้ายก่อนเถอะ ส่วนปัญหาอื่นค่อยคุยวันหลัง”
“เจ้าไม่ได้ฟังสิ่งที่ข้าพูดจริง ๆ หรือ อี้จงไห่ เขาเป็นเพียงแค่เด็ก เจ้าในฐานะอาวุโสของเรือนจะเสียเปรียบสักหน่อยจะเป็นไรไป เอาล่ะ เรื่องนี้จบลงเพียงเท่านี้ หากยังจะถือสาหาความต่อไป เจ้ายังต้องการรักษาภาพลักษณ์อาวุโสผู้นี้ไว้อยู่หรือไม่” ผู้กองจ้าวสะบัดแขนเสื้อแล้วรีบขี่จักรยานจากไปอย่างรวดเร็ว
หลี่เฉิงมองอี้จงไห่ จากนั้นใช้มือข้างหนึ่งตบลงบนใบหน้าอีกด้านของเขา แล้วแค่นเสียงเย็นชา “ไปกันเถอะ!”
อี้จงไห่ถูกตบจนมึนงง
เขาไม่นึกเลยว่าคนตรงหน้าจะกล้าหาญชาญชัยถึงเพียงนี้