เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 220 เสน่ห์อันน่าหลงใหลของบรรพจารย์! เขาให้มากเกินไปแล้ว
[ศิษย์ใหม่ของวังอรุณโบราณ: ติงเฉี่ยนเฉี่ยน (ขั้นมหาสมุทรปราณชั้นห้า)]
[ผู้เล่นเบื้องหลัง: ราชันปราบอสูรสี่ดาวแห่งเมืองเหยียนเฉิง · หลี่โยวหราน]
เสิ่นอวิ๋นยิ้มมุมปาก “บังเอิญจริง ๆ แฮะ”
เขาเองก็ไม่คิดว่าตัวละครของหลี่โยวหรานจะเข้ามาเป็นศิษย์วังอรุณโบราณ!
‘เจอข้าเข้า ถือว่าเจ้าโชคดีสุด ๆ แล้ว...’ เสิ่นอวิ๋นปิดเครื่องสื่อสาร แล้วกดปุ่มซื้อบนข้อความแจ้งเตือน ซื้อหัตถ์สลายโลหิตกับรังไหมเลื่อนขั้นยุคบรรพกาลมา
เพราะตอนนั้นอีกฝ่ายช่วยชีวิตเขาเอาไว้โดยไม่ได้คิดอะไรมาก วันนี้เขาถึงได้มีโอกาสตอบแทน
จากนั้นเขาก็ให้แมลงกู่จิตแท้ลอยอยู่เหนือฝ่ามือ แล้วมองติงเฉี่ยนเฉี่ยนที่กำลังก้มหน้า
“วางใจเถอะ ข้าไม่ได้จะยึดสมบัติลับของเจ้า เพียงแต่สำนักรู้ว่าแมลงกู่ของเจ้ามีปัญหา แต่ไม่รู้จะรักษาอย่างไร เลยแจ้งให้ข้ามาดู”