เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 ธงกลืนวิญญาณส่งมาถึงที่ เอ๊ะ? ผู้พิทักษ์ตำหนักวิญญาณชั่วร้ายก็อยู่ด้วย?
หนึ่งอึดใจ
สองอึดใจ
พอแน่ใจว่าคนตรงหน้าเป็นคนจริง ๆ ตี้อู่อีหรงก็ข่มความตื่นเต้นในใจ จัดสาบเสื้อให้เรียบร้อยแล้วค้อมตัวคารวะอย่างนอบน้อม พูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า
“ตี้อู่อีหรง เจ้าสำนักวังอรุณโบราณคนปัจจุบัน ขอคารวะบรรพจารย์เจ้าค่ะ!!”
“จูซิ่วเหนียง ผู้อาวุโสหก ขอคารวะ... ขอคารวะบรรพจารย์เจ้าค่ะ!” จูซิ่วเหนียงไม่ได้สงบนิ่งเท่าเจ้าสำนัก นางคารวะทั้งน้ำเสียงสะอื้น ตัวสั่นเป็นพัก ๆ
[ในเมื่อถูกข่มเหง ก็เอาคืนเสีย!]
[ใครยังกล้ารังแกพวกเจ้าอีก ก็ฆ่ามัน!!] สองประโยคนี้ของบรรพจารย์เหมือนตั้งใจพูดให้นางฟังโดยเฉพาะ
จูซิ่วเหนียงรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเด็กที่ถูกรังแกมาจากข้างนอก พอกลับบ้านมาเจอผู้ใหญ่ที่คอยปกป้อง ก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่