เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 ข้าเคยสอนอริยาจารย์ยันต์วาดอักขระ! ป้ายข้ามมิติปรากฏ
‘เมื่อก่อนข้าเคยพบสหายน้อยคนหนึ่ง เห็นว่าเขาหัวดี มีพรสวรรค์ เลยสอนวิชายันต์ให้บ้าง พอได้เจอกันอีกครั้ง เขาก็แก่ชรามากแล้ว หยกชิ้นนี้เขาเป็นคนมอบให้ข้า บอกว่าถ้าต้องการหาสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงจิตวิญญาณ ก็ไปขอให้สหพันธ์ยันต์ช่วยได้...’
ระหว่างที่เสิ่นอวิ๋นแต่งเรื่องไปเรื่อย ภาพเรื่องราวก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นในหัวของถูเมี่ยวหลิง
เรื่องนี้ก็เป็นเรื่องดาษดื่น หนีไม่พ้นการตอบแทนบุญคุณ หรือพอเวลาผ่านไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป แต่เพราะถูเมี่ยวหลิงมีค่าความรู้สึกดีเต็มอยู่แล้ว นางเลยฟังจนเคลิ้มตาม
‘ที่แท้ผู้อาวุโสก็เก่งถึงขนาดนี้เลย...’
เขาถึงกับเคยถ่ายทอดวิชาให้อริยาจารย์ยันต์!
‘แต่สำหรับผู้อาวุโส แค่พริบตาเดียว โลกก็คงเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้แล้ว...’ ถูเมี่ยวหลิงรู้สึกเศร้าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก